yavaşş yavaş kendimi kaybetme evresine ilerliyorum gördüğünüz üzere...o pislik de az yardım etmedi bu konuma gelmeme! artık her akşam uzuuun uzuuun konuşmalar,mesajlaşmalar,aramalar...bildiğin inceden start vermek üzereyiz yani. zaten artık bakışlarından anlıyordum..(bildiğin körmüşümde haberim yokmus)
hayatı boşladım ama..dünya üzerinde ki diğer milyarlarca insan yok benim için,o var sadece. onu duyuyorum,onu düşünüyorum,onunla konusuyorum,onu bekliyorum,ona gülüyorum,onsuzluga üzülüyorum,ona heyecanlanıyorum,ona kızıyorum,ondan tat alıyorum,onun götünü kaldırıyorum falan...böyle gidiyo bu.
şarkıları sadece onun için dinliyormusum gibi...daha az uyuyorum,daha çok düşünüyorum, daha çok boşladım etrafımdakileri,daha cok boşladım işimi gücümü..daha çok başladım para harcamaya..daha çok alısveriş,daha çok süs. onun için yaptıklarımı bilmeyen bi gerizekalıyı sevmenin vicdan azabı hiç bi yerde yok inanın.
hiç yapmadıklarımı yapmaya başladım..gece gezmeleri, alkole koşmalar,aileye söylenen ufak yalanlar..ona endeksli yaşamalar..bunların hepsi çok boktan şeyler. insan mantıklı düşünebilse kendine bunları yaptıran insanı sevmez zaten. -ama ben ona aşığııııııım :(
işte böyle iç sesimle çatışmaktan,hayatı kaçırıyorum.
Bir gün...yine beraber olmak istiyoruz. Yani aksam basbasa dısarı cıkmak istiyoruz:) çıkıyoruz da..yine istemediğim şeyleri yaparak hemde! ama umrumda mı sanıyosunuz? yooooo...biz kızlar sevince herşeyi göze alabilen varlıklarız. gözümüz kara!
O benim için böyle bişey yaparmıydı bilmiyorum..sanmıyorum,gerçekten o kadar cesur olsaydı,elimi bırakmazdı.
Neyse güzel bi gece geçirdik yine, hatta konustuklarımız üzerine sevgiliydik artık. Herseye değmişti..artık o ellerimin arasında,sakınmadan sarılacagım hayran oldugum erkeğin ta kendisiydi.
Onun yanında olmak,sevdiği olmak,eski sevgilisinin kıskandığı kız olmak,annesinin sevdiği kız olmak falan istiyordum..hiç bişeye benzemeyen bu isteklerimin büyüklüğü sevgimle eş değerdi. ona dünyaları verebilirdim..
kimseye tanımadıgım şansı ona verebilir,hayatımın merkezi yapabilir,onu herkesten herşeyden koruyabilir,sakınabilir,sahiplenebilirdim..içimdeki tüm istekler bunları düşündükçe büyüyen aptal hislerdi işte.
Ondan tek beklentim de elimi tutmasıydı..bir fazlasında gözüm varsa,iki gözüm önüme aksın. Yanında olmamı istesin,elimi tutup sevgilim desin..
o gün dedi zaten, ama sonra dememiş gibi davrandı. o gece bana sevgi nağmelerini söyleyen o değilmiş gibi..ben kiminle sarıldım,kimi öptüm,kime beni bırakma dedim,kim bana seni bırakmam dedi,kimdi o sen nereye ben oraya diyen? kimdi saçlarımı koklayarak öpen..kimdi ya?
-noldu lan? hafızanı mı kaybettin heeeyy kime diyorum benn huhuuuuu-
-nasıl yani? dün? hassss.....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder